Hans von Ahlfen urodził się 20 lutego 1897 r w Berlinie. Był absolwentem oficerskiej szkoły wojsk inżynieryjno - saperskich (okres pierwszej wojny światowej). Karierę wojskowego rozpoczął 22 marca 1915 roku służbą w 2 batalionie saperów.
Lata międzywojenne to służba w Reichswehrze i kolejne awanse aż do stopnia kapitana a stopień majora otrzymał będąc już w Wehrmachcie.
Był dowódcą batalionu i brygady saperów
(1939-1944). W listopadzie 1942 roku, dokładnie
1 listopada został awansowany na stopień pułkownika.
Równo dwa lata później, a więc w listopadzie 1944 roku został dowódcą oddziału zaporowego czyli wzmocnionej jednostki saperów, który w styczniu 1945 roku osłaniał lewe skrzydło niemieckiej 4 Armii pancernej w rejonie Solca nad Wisłą. Uciekając podczas radzieckiej ofensywy styczniowej dołączył wraz z resztkami swoich oddziałów do "wędrującego kotła" XXIV Korpusu Pancernego z którym pod koniec stycznia przebił się do Twierdzy Głogów.
Stamtąd wezwany do Świdnicy otrzymał nominacje na komendanta "Festung Breslau" (1 lutego). Tam został 8 lutego awansowany na stopień generała majora.
Po odwołaniu go z tej funkcji przeniesiony został do Grupy Armii B na froncie zachodnim, gdzie też dostał się do niewoli amerykańskiej. Mieszkał po wojnie w RFN gdzie zmarł w 1966 roku w miejscowości Oberndorf.
Wraz z Niehoffem, czyli jego następcą na stanowisku komendanta "Festung Breslau" jest współautorem książki "So kämpfte Breslau" w której wybiela a wręcz gloryfikuje swoją postawę w dniach oblężenia Wrocławia i decyzje związane z barbarzyńskim niszczeniem całych połaci miasta.
Menu