Iwan Koniew (1897-1973) - syn ubogiej chłopskiej rodziny,
dla której kariera wojskowa należała do najświetniejszych.
W 1916 roku wstąpił do wojska jako ochotnik. W 1917 roku awansował na stopień podoficera artylerii i rozpoczął błyskotliwą karierę tak wojskową jak i polityczną, wstępując w 1918 roku w szeregi partii. Jego zaangażowanie polityczne sprawiło, że w latach 1918-1924 pełnił w Armii Czerwonej funkcje komisarza politycznego od Uralu aż po wschodnie granice ZSRR. Kształcił się na kursach dla podoficerów, a następnie w Akademii wojskowej im. Frunzego.
Po jej ukończeniu w 1934 roku powierzone mu są pierwsze stanowiska dowódcze : dowództwo dywizji, a następnie korpusu. Zimą 1937 roku walczy na froncie japońskim. W 1940 roku otrzymuje nominację na stopień generała - lejtnanta.
W chwili agresji Niemiec na ZSRR w 1941 r generał Koniew jest dowódcą 19 Armii. Na jej czele bronił się w okolicach Rudni i Duchowszczyzny. W uznaniu zasług dostaje awans na generała - pułkownikia. Od września 1941 roku stanął na czele Frontu Kalinińskiego. Uczestniczył w walkach obronnych pod Moskwą i przyczynił się do wyzwolenia Kalinina (obecnie miasta Twer). Od sierpnia 1942 aż do lutego 1943 dowodzł Frontem Zachodnim. Podczas bitwy na Łuku Kurskim stał na czele Frontu Stepowego. W lipcu 1943 dwie z podległych mu armii toczyły boje okolicach Prochorowki, a cały dowodzony przez niego front kontratakował w sierpniu 1943 w ramach operacji "Rumiancew". We współdziałaniu z Frontem Woroneskim i Południowo - Zachodnim przyczynił się do wyzwolenia Biełgrodu i Charkowa.
Mianowany został dowódcą 2 Frontu Ukraińskiego jako generał Koniew, a po bitwie o Dniepr i po wyzwoleniu prawobrzeżnej Ukrainy otrzymuje awans do stopnia generała armii i wkrótce odniósł jedno z najistotniejszych zwycięstw w swej karierze wojskowej, w bitwie o Korsuń. W końcu marca 1944 dowodzone prze niego oddziały doszły dawnej granicy z Polską na rzece Prut. Już jako marszałek - Koniew będzie dowodził 1 Frontem Ukraińskim, na którego czele opanuje Lwów i Stanisławów wypierając niemiecką Grupę Armii "Północna Ukraina". W drugim tygodniu stycznia 1945 w ramach operacji "Wisła - Odra" przekroczył Wisłę, Pilicę i Wartę. Dowodzony przez niego front, przez Wrocław dotrze aż do wrót Berlina, o który będzie walczył na lewym skrzydle trzech zaangażowanych w bitwie frontów. Jego ostatnia ofensywa w II wojnie światowej będzie skierowana przeciw Grupie Armii "Centrum" w Czechosłowacji. 9 maja 1945 1 Front Ukraiński osiągnie Pragę.
Jego dalszą karierę znaczą najwyższe stanowiska wojskowe i państwowe. Sprawował funkcję dowódcy wojsk lądowych ZSSR, inspektora generalnego Armii Radzieckiej oraz dowódcy sił Paktu Warszawskiego, będąc jednocześnie pierwszym zastępcą ministra obrony ZSSR. W 1960 roku na skutek konfliktu z Chruszczowem odsunięty został na drugi plan. Dwukrotnie uhonorowany tytułem Bohatera Związku Radzieckiego, odznaczony wieloma orderami radzieckimi i obcymi w tym francuską Legią Honorową. Jego prochy spoczęły w ścianie Kremla.

Menu