W 1943r. armia niemiecka otrzymała bezodrzutowe rakietowe granatniki przeciwpancerne Raketenpanzerbüchse 43 (RPzB 43), nazywane też Offenrohr ("rura do piecyka") lub Panzerschreck. Granatniki te przeznaczone były do zwalczania wszystkich typów wrogich czołgów na odległość do 150 metrów. Konstruując Panzerschrecki Niemcy wzorowali się na zdobytych w 1942r. w Afryce Północnej amerykańskich "Bazookach", które tak skutecznie eliminowały czołgi z DAK marsz. Rommla. Od Panzerfaustów różniły się przede wszystkim tym, że były wielokrotnego użytku. Offenrohr nie posiadał osłony przeciwoparzeniowej, poza tym nie różnił się niczym od Panzerschrecka. W późniejszym okresie pojawiły się wersje rozwojowe pierwszego modelu, w których wyeliminowano ujawnione w czasie eksploatacji błędy konstrukcyjne. Pancerzownicami tymi były RPzB 54 i RPzB 54/1 - ta ostatnia miała zmniejszone rozmiary i ciężar. Powyższe pancerzownice stanowiły "nową wartość" na polu walki. Miały większy zasięg niż Panzerfausty i dzięki rakietowemu pociskowi osiągały lepszą celność. Z braku wystarczającej liczby polowych dział przeciwpancernych Panzerschrecki zastępowały je w kompaniach przeciwpancernych pułków piechoty. Od 1944r. każdy pułk wyposażono w 36, a w roku 1945 już w 54 + 18 zapasowych Panzerschrecków. W ostatnim okresie wojny pancerzownice wszystkich typów były masowo wykorzystywane w batalionach niszczycieli czołgów Volkssturmu i we wszystkich oddziałach przeciwpancernych zarówno armii jak Waffen SS.
- kaliber 88 mm
- masa z osłoną 9,5 kg
- masa granatu 3,3 kg
- długość granatnika 1630 mm
- przebicie pancerza 160mm/40ş
- strzał praktyczny 150 m

Menu